Een recensie door Rob Schoonen. Uit het Eindhovens Dagblad van 21 april 2005.
Caroline Westerhout is duidelijk nog op zoek naar een eigen beeldtaal en handschrift.
Zij toont bij FlamanArt pakweg vier verschillende stijlen, van bijna hyperrealistisch (zoals de bloemenschilderijen)
tot een stijl waarin realisme wordt gecombineerd met magische of surrealistische elementen.
Die laatste beeldtaal is de meest recente en daarvan word ook het meeste getoond.
Westerhout (1970) blijft wat haar thema's betreft, redelijk dicht bij huis. In 'Mijn wereld' bijvoorbeeld, een werk uit 2003,
probeert de kunstenares een zelfportret te penselen door gebruik te maken van een aantal beeldelementen.
Twee dames op de rug gezien, waarvan de een 'n penseel in de hand heeft en de ander een mes.
Beide dames kijken naar een schilderij waarop de kunstenares en face te zien is.
Dat is grappig maar daar houdt het dan ook op.
Interessanter zijn de werken waarin Westerhout zich beperkt tot een soberder beeldtaal.
Een slapende vrouw bijvoorbeeld, waarvan alleen twee armen en het daarop rustende hoofd te zien zijn, maakt meer indruk.
Hier is de verbeelding niet aan de haal gegaan met de vertelling en dat maakt elk -en dus ook dit- kunstwerk een stuk sterker.
