Caroline Westerhout - poëzie/vurige kilte - kunstfoto/drowning
lila glinstert het in mij
met de deur gesloten
en zacht gevoel vult mijn benen
mijn haren nat van water
als geklater
vult mijn gekreun de kamer
mijn wimpers verlaten
en volgen een weg
weg van deze kilte
de stilte
besmeurd
mijn lippen
vegen zwart bedekken
mijn wangen en roomwit
vult mijn vulva
mijn blote handen vangen niets
anders dan mul zand
maagdelijk als blanke vla
druppels snoeren mij vast
en zingen me weer toe
wulps verjaag ik
en verdraag ik
mijn houten hart
sigaretten en vuur
voor nu
en elk uur
